Kim jest dr Beate Pfeil?

Beate Sibylle Pfeil to prawniczka (doktor nauk prawnych), specjalizująca się m.in. w prawie międzynarodowym i prawach człowieka.

Pracowała m.in. jako ekspertka przy Radzie Europy („ehemalige Europarat-Expertin”).

Jest krytyczna wobec planowanego Pandemievertragu (pandemicznego traktatu WHO) oraz wobec nowelizacji Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych (IGV / IHR).

Współpracuje z ruchem „World Health Alliance” oraz organizacjami, które postulują suwerenność państwową i obawy co do rosnącej roli WHO.

Główne punkty krytyki dr Pfeil wobec WHO

1. Moc i suwerenność państw

Pfeil ostrzega, że zmiany w IHR (IGV) i proponowany pandemiczny traktat WHO dają WHO znacznie więcej władzy. Według niej wprowadzenie „krajowej IGV-behörde” (krajowej instytucji ds. IGV) zwiększy „umsetzungsdruck” – presję na państwa, by wdrażały te przepisy. Krytykuje, że definicje np. „pandemicznej sytuacji zagrożenia” są zbyt ogólne („hohes Risiko” – wysokie ryzyko), co może prowadzić do nadużyć.

2. Zależność WHO od finansowania zewnętrznego / darowizn

Pfeil wskazuje na „eklatante Spendenabhängigkeit” WHO — czyli znaczną zależność od darowizn, co może wpływać na niezależność organizacji. Sugeruje, że interesy komercyjne („fremde Interessen”) mogą mieć duży wpływ na działania WHO, zwłaszcza gdy środki są projektowo przeznaczone. W jednym z wystąpień Pfeil podnosi, że znaczną część funduszy WHO pochodzą od instytucji takich jak fundacje — co, jej zdaniem, może tworzyć kanały wpływu.

3. Wolność słowa, nauki i dezinformacja

Pfeil ostrzega, że nowe IGV dają WHO prawo do zwalczania dezinformacji („Infodemie”), co – jej zdaniem – może prowadzić do cenzury i monopolizacji „prawdy” przez WHO. Obawia się, że WHO może ograniczać opinie ekspertów oraz naukowców, jeśli są one niezgodne z linią WHO, co może naruszać wolność naukową i debatę.

4. Immunitet i władza osobista dyrektora WHO

Pfeil zwraca uwagę, że dyrektor generalny WHO (np. Tedros) ma immunitet, co zmniejsza jego pociągalność do odpowiedzialności — co według niej stwarza ryzyko arbitralnych decyzji. Krytykuje mechanizmy decyzyjne, które mogą umożliwiać dyrektorowi WHO jednostronne ogłoszenie stanu epidemiologicznego lub innego stanu nadzwyczajnego, np. „pandemicznej sytuacji zagrożenia”, przy bardzo niewyraźnych kryteriach.

5. Potencjał nadużyć w systemie benefit sharing („PABS”)

W ramach pandemicznego traktatu ma być system „Pathogen Access and Benefit-Sharing (PABS)” – dostęp do patogenów i dzielenie korzyści z ich użytkowania. Pfeil ostrzega, że mechanizm ten może być problematyczny: może prowadzić do komercjalizacji drobnoustrojów, transferu technologii, nierówności w dostępie itp. W jej analizie pojawia się też obawa, że WHO może mieć wpływ na produkcję, dystrybucję i regulacje zdrowotne związane z produktami zdrowotnymi (szczepionki, leki) w sposób, który faworyzuje pewne interesy przemysłowe.

6. Proces decyzyjny i transparentność

Pfeil krytykuje procedurę przyjmowania zmian — np. twierdzi, że niektóre decyzje są podejmowane w sposób „konsensu”, który może być mniej transparentny i bardziej podatny na wpływy. Wskazuje, że brak jasnych mechanizmów demokratycznej kontroli nad WHO i nowymi przepisami oznacza ryzyko wzmocnienia władzy międzynarodowej instytucji bez wystarczającej odpowiedzialności.

7. Prawa człowieka i godność ludzka

Według Pfeil, nowe umowy WHO (IGV + pandemiczny traktat) mogą prowadzić do ograniczeń w prawach jednostki – np. wolności podróży, dobra osobistego, prywatności (przez nadzór, raportowanie, kontrolę graniczną zdrowotną).

Ostrzega przed „regimem totalitarnym”, w którym WHO miałoby zbyt dużą władzę nad decyzjami krajowymi i indywidualnymi.